|
مروري بر صنعت سيمان
كشفيات باستان شناسي و پژوهش هاي انجام گرفته بر روي آثار و بقاياي ساختمانهاي عصر باستان و
آثار مورخين چنين نشان مي دهد كه روميان نخستين كساني بودند كه با چگونگي و ارزش كاربرد سيمان
به مفهوم گيرش و سخت شدن آگاهي پيدا كرده اند . از 2600 سال پيش از ميلاد مسيح تا اواسط قرن
هجدهم علاوه بر گل رس و گچ ، ماده چسبنده ديگري به نام آهك پخته به طور مصنوعي موسوم بود
(cao) تهيه مي شد ، كه از پخت سنگ آهك حاصل مي گرديد و به آهك زنده و از طريق پاشيدن آب ، آن
را به آهك شكفته تبديل مي نمود كه متعاقبا تبديل به گرد آهك مي گرديد .
ملات آهكي كه در سطور بالا بدان اشاره شد ، منحصرا جهت ساختن ديوارهاي آجري معابر و نظائر آن
به كار مي رفت ولي در ساختمان كانالهاي آب كاربردي نداشت ، زيرا از كيفيت سخت شونده در زير آب
بي بهره بود . در نتيجه نمي توانست پاسخ گوي نيازهاي ساختماني آبي و دريائي از قبيل پل ، سد ،
اسكله و نظاير آن باشد قرن ها سپري شد تا روميان به كشف بزرگي نائل آمدند و ماده اي را كه پوزولان
(POZZOLA ) ناميده مي شد به گرد آهك شكفته افزودند و با آب ، ملاتي ساختند كه پس از گيرش
توانست در هوا و در زير آب به حالت سخت باقي بماند .
بعد از اين كشف بزرگ ، به مزاياي مخلوط آهك پخته و خاك رس پي برده شد ، كه اولين گام براي
ساختن سيمان به شمار مي رود . در آن عصر ، محصولي را كه از اختلاط پوزولان و آهك پخته به دست
آمد ، سيمان CEMENT ناميدند . كه از واژه يوناني Caeder مشتق شده ( به معني بريدن ، قطع گرديدن و
شكسته شدن ) و به سنگهاي شكسته (خرد سنگ ) اطلاق مي گرديد .
اصطلاح CEMENT تا اواسط قرن هجدهم براي آن دسته از موادي به كار برده مي شد كه به صورت
مخلوط با جسم مورد نظر ، سبب ازدياد سختي آن جسم گرديدند . سيمان به مفهوم امروزي براي
نخستين بار به وسيله پاركر (Parker ) انگليسي در سال 1796 به كار گرفت . واژه سيمان در زبانهاي
آلماني ، انگليسي و فرانسه به كليه موادي كه خاصيت چسبندگي داشته باشد ، به غير از تركيبات غير
و آسفالت كه در ساختمانها و راهها مورد استفاده قرار مي گيرد اطلاق مي شود . در آلمان سيمان
پرتلند با علامت اختصاري 1164 Din براي نخستين بار در سال 1878 استاندارد گرديد .
ادامه...
صفحه 1
|
